English

شعرنامه ای به حسن کرمی

شش تیغَه مکـُن صورت ، اِی آدم ِ دیوُنَه

کـَس منتظِرت نینـِن ، وا سَـر خو مـَزَن شـُنَه

اَیـّـُمِ جَوُنی رَ ، برگشتِن اَم اینینِن

مِثل ِ یَه درختی که ، نابو دِگَه اُن دُنَه

بارُن دگَه کمیابن ، ابرُن دگَه ناپیدا

نَه مثل ِ قدیمِن که ، شش ماه زمستـُنَه

بعضی دِلُ از سـَنگِـن ، مـَردُم هـمَه دِلتنگـِن

باغـُن هـمَ خـُشکیدَه ، شهرُن هـمَه ویـرُنَه

مِلیون گــُل ِ نورستَه ، پژمُردَه و پـَرپـَر بو

تو آتـَشـُن ِ جـَنگ و ، جـَهل ِ دو سِه دیوُنَه

حلاج که بَر دارِن ، از رازُ خبر دارِن

رازی که شـُنافـَهمی ، صد عاقل و فـَرزُنَه

تو بازَم اَجـَنگیدی ، وا دیو و دَد و آدَم

تا بلکه وا دستِ پُر ، هر روز بـِری خـُنَه

تو عاشق ِ دنیایی ، مفتون ِ شُو و دریا

فانوس تو مهتابن ، پاگردِ تو بارُنَه

* * *

از خـوم چه بـِگم کاکا ، از پِشتِه پریشُنتِه

کارُن هـمَه جور اَستَه ، مُردِن اگه آسـُنَه

چشمی وا چـِشـُم کـَفتِن ، که مثل ِ‌ یَه دیوار ِن

تو راه مِه و مـُردِن ، ما بین مِه‌ و خـُنَه

نَه غربت ِ نابی مَه ، نَه خـُنـَه ی آبادی

سر گشته ی بی سامـُن ، ای خـُنَه وا اُ خـُنَه

دریا اَ و مهتابَه ، نوروزَه و ایسینَه

لالایی غمبارَه ، بارُنَه و بارُنَه

* * *

تحمیل تو بودُم مِه ، سر بار ِ تو بودُم مِه

از ما ، تو گذشت اِتکِه ، یارُنَه و مردُنَه

مِه بی دِل و دستارُم ، از بودِ خو بیزارُم

مرغیزَه ی ِ بی جُـفتـُم ، بی شاخَه اُ بی لـُنَه

پیش ِ تو دِلـُم وازِن ، بی رمز ِن و بی رازن

گاهی تو یَه تا شمعی ، وختی ، مِه یَه پروُنَه

تو مأمن ِ ابرامی ، سلطان بد اقبالـُن

سرباری بیشتر بس ، بی حجت و بی بـُنَه

تقدیر سر ِ پیری ، از مِه چه شوات آخِـر

یا زندگی بختـِر ، یا مردِن ِ مردُنَه

رامی – ایلود

۲۸/۹/۷۳

نمی پسندممی پسندم (+4 rating, 4 votes)

یک پاسخ برای “شعرنامه ای به حسن کرمی”

  1. درود بر شما هم شهری های عزیزم،
    نمی دانم چه بگویم. همزمان که دلم پر شد و اشک در چشمانم نشست، احساس غروری هم با خواندن این ترانه به من دست داد وصف ناشدنی. اما یاد این دوعزیزِ دل، دو هنرمند بی بدیل جنوب وطنم همیشه دلم را گرم می دارد. سرم را چون گِنو بلند می گیرم. حالا بماند که تا بلندای گِنو غم بر دل هموار شده باشد.

      نقل قول  [پاسخ]

جستجو

خبرنامه

اتفاقی

تبلیغات