یارُم نِتا
اِمشو دِگَه یارُم نِتا
emšow dega yârom netâ
یار دِگَه بِی مِه ایناوا
yâr dega bey me inâvâ
گَواهِ مه بَشْ سِتارَه
gavâhe me baš setâra
بی اُ غمُم اینی چارَه
bi o γamom ini čâra
یادِت بیار وَختی تَهُند
yâdet biyâr vaxti tahond
تا دَم صُب ، پیشُم تَمُند
tâ dame sob pišom tamond
گپ مازَه مِثل کَموتَر
gap mâza mesle kamutar
زیر گوشُم ، آواز تَخُند
zire gušom âvâz taxond
اُن روزُ دِگَه ، هیچ وَه نِتاتِن
on ruzo dega hič va netâten
بیهودَه آواز اَخُنُم
bihuda âvâz axonom
بیهودَه هَر شُو ، مثل کَدیمُ
bihuda har šow mesle kadimo
سر راهِ تو اَنینُم
sare râhe to aninom
بندرعباس ۱۳۴۹




















یک پاسخ برای “یارُم نِتا”
NADER :
۶ بهمن ۱۳۸۹ at ۱:۱۳ ق.ظخاطرات زیادی با ای شعر امهه. به یاد روزون خوش
NADERنقل قول [پاسخ]