شعر ناسرودَه

چه بگم بِی کِه بگم مِه ، کِه بی تو وا مِه چه بودِن
če begam bey ke begam me ke bi to vâ me če buden
گپ ِناگفتَه نَمُندِن ، هَر چِه شِعرَه شُسُرودِن
gape nâgofta namonden harče še’ra šosoruden

اَگَه دور از تو مَتونِست ، یَه روزَم وا خو مَنِشتَه
aga dur az to matunest ya ruzam vâ xo manešta
بِی تو از سَر مَسُرودَه ، بِی تو از نُو مَنِوشتَه
bey to az sar masoruda bey to az now manavešta

تو هَمُن اِی کِه نُگاهِت ، تو شُوُن ِمِه چراغَه
to hamoney ke nogâhet tu šowone me čerâγa
توی آبی چِشُنِت ، گل نوبَهار و باغَه
tuye âbyie češonet gole nowbahâr o bâγa

دِلُم از غدر زَمُنَه ، خونین تِر از خون نَبودِن
delom az γadre zamona xuninter az xun nabuden
جگرُم کبابن از غم ، کسی نی بِگِیت چه بودِن
jegarom kabâben az γam kasi ni begeyt če buden

بندرعباس زمستان 1363

به اشتراک بگذارید:

1 یادداشت برای “شعر ناسرودَه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

وب‌سایت ابراهیم منصفی (رامی)