شعرنامه‌ای به حسن کرمی(مُردنِ مَردُنَه)

شش تیغَه مکُن صورت، اِی آدمِ دیوُنَه
کَس منتظِرت نینِن، وا سَر خو مَزَن شـُنَه

اَیّـُمِ جَوُنی رَ، برگشتِن اَم اینینِن
مِثلِ یَه درختی که، نابو دِگَه اُن دُنَه

بارُن دگَه کمیابِن، اَبرُن دِگَه ناپیدا
نَه مثلِ قدیمن که، شش ماه زمستُنَه

بعضی دِلُ از سَنگِن، مَردُم هـمَه دِلتنگِن
باغـُن هـمَه خـُشکیدَه، شهرُن هـمَه ویـرُنَه

مِلیون گُلِ نُورَستَه، پژمُردَه و پَرپَر بو
تو آتِشـُنِ جـَنگ و جهلِ دو سِه دیوُنَه

حلاج که بَر دارِن، از رازُ خبردارِن
رازی که شُنافَهمی، صد عاقل و فَرزُنَه

تو بازَم اَجـَنگیدِی، وا دیو و دَد و آدَم
تا بلکه وا دستِ پُر، هر روز بِرِی خُنَه

تو عاشقِ دنیایی، مفتونِ شُو و دریا
فانوس تو مهتابِن، پاگردِ تو بارُنَه

* * *

از خـوم چه بـِگم کاکا، از پِشتِه پریشُنتِه
کارُن هـمَه جور اَستَه، مُردِن اگَه آسُنَه

چشمی وا چِشُم کـَفتِن، که مثلِ‌ یَه دیوارِن
تو راه مِه و مـُردِن، مابین مِه‌ و خـُنَه

نَه غربتِ نابی مَه، نَه خُنه‌ی آبادی
سرگشته‌ی بی‌سامـُن، ای خـُنَه وا اُ خـُنَه

دریا اَ و مهتابَه، نوروزَه و ایسینَه
لالایی غمبارَه، بارُنَه و بارُنَه

* * *

تحمیل تو بودُم مِه، سر بارِ تو بودُم مِه
از ما تو گذشت اِتکِه، یارُنَه و مردُنَه

مِه بی دِل و دستارُم، از بودِ خو بیزارُم
مرغیزَه‌ی بی‌جُـفتـُم، بی شاخَه اُ بی لـُنَه

پیشِ تو دِلـُم وازِن، بی رمزِن و بی رازن
گاهی تو یَه تا شمعی، وختی مِه یَه پروُنَه

تو مأمنِ ابرامی، سلطان بد اقبالـُن
سرباری بیشتر بس، بی حجت و بی بـُنَه

تقدیر سرِ پیری، از مِه چه شَوات آخِـر
یا زندگی بختِر، یا مُردِنِ مردُنَه

رامی – ایلود
28/9/73

2 یادداشت برای “شعرنامه‌ای به حسن کرمی(مُردنِ مَردُنَه)

  1. تصور شنیدن این ترانه زیبا با صدای زنده یاد ناصر عبداللهی روح را به پرواز در می‌آورد

  2. درود بر شما هم شهری های عزیزم،
    نمی دانم چه بگویم. همزمان که دلم پر شد و اشک در چشمانم نشست، احساس غروری هم با خواندن این ترانه به من دست داد وصف ناشدنی. اما یاد این دوعزیزِ دل، دو هنرمند بی بدیل جنوب وطنم همیشه دلم را گرم می دارد. سرم را چون گِنو بلند می گیرم. حالا بماند که تا بلندای گِنو غم بر دل هموار شده باشد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

وب‌سایت ابراهیم منصفی (رامی)