گم بودی شُوِ توفُن
ایرُن‌ِ تُ وِیرُن بو
رویای تُ باد ایبُ
دل طعمه‌ی مارُن بو
هر لحظه‌ی بیداری
کابوس هزار دردِن
خون تو رگُ یخ بستِن
سُرخیُ همه زردِن
اُن مَردَه که در مِیدُن
جُن بر سرِ دار ایدا
لِه بو زیر شلّاخُن
عمر خُ وا یار ایدا
وا سینه‌ی صد پارَه
اُن یار کجا کَفتِن
بی گور و کفن رو خاک
از یادِ خدا رَفتِن
تا کی مثِ جغدِ کور
وِیرُنَه‌نشینی تُ
وا دستُنِ بی‌پرواز
خاموش و غمینی تُ
خاموشی و خُو مَرگِن
از مرگ گِرُن پا بَه
نامردی بَسِن آخه
مَردُنَه جَوُن پا بَه
واز بُکُ چِشُنِ بَستَه‌ت
دیوِن که خدا بودِن
خاموشی و خُو مَرگِن
یار از تُ جدا بودِن
یار از تُ جدا بودِن
بیهودَه هَنو زنده‌ی
دیوُنَه یَه کاری بُکُ
رفتَن همه تُ مُندِی
حسن کرمی
بهار 1367، بندرعباس
حسن کرمی – ترانه‌ی توفان
