غزل (1)

شیرین تر از عسل هم
میتوان آفرید
امّــا به شرط آن که
من آن زنبورْ سرباز ِ دلباخته باشم
و تو
آن یگانه گلی که نصیب من شده است
در همه ی عمر جهان
تنها یک بار.
* * *
آی شیرین ترین عصاره ی هستی
محبوب من !
تنها یکبار
شیرین تر از عسل بود
طعم لطیف زبانت
در تلخنای دهانم .

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

وب‌سایت ابراهیم منصفی (رامی)