رباعی‌ها

(سالهای 43 تا 45)

1
آزاده نزادیـــــــم کـه آزاد بمیریـــــــم
با گریه بزادیم و به فریاد بمیریــــــــم
با جبر و جهالت به جهان پای نهادیم
تا عاقبت از این همه بیداد بمیریـــــم

2
فصلی ست بسی سرد و بسی خوف انگیز
انــــــــگار نمی جنبـــــد از این جـــــا پائیــــز
ای تنـــــــدر دیــــــر آمـــــده، فریــــادی کـن
ای ابــــــــر ببــــار ، ای بهــــــــاران برخیــــز

(سالهای 43 تا 56)

3
تنهـــایــی روح ِ مــن نـــدارد فــــرجـــام
غم ، چون خوره ای به جانم افتاده مدام
صیـــادِ قضــا ، فـریـــب داده اســت مـرا
مرغ دلِ سـاده ام، فتــــادســت بــه دام
4
ای دوست مـرا بــه حال ِ خـود بـاز گذار
با خلـوتِ من تو را چکار اســت ، چکار؟
بگذار به دردِ خویــش بــاشم مشغــول
بیــزارم از این جمـــع دروغــین ، بیـــزار
5
عمریست که بی تو در تعب می گذرد
در آتــــــــش آه و سـوز ِ تـب می گذرد
یک روز نشد که بی غمت سـر ببـــرم
با یاد خوش تـو روز و شـب مــی گذرد

6
آن کو همه شـب نشستــه بیـدار منــــم
دیــوانه صفـــت ز خــویش بیــــزار منــــم
افتاده ز چشم ِ دشمن و دیده ی دوست
در دام ِ خیـال ِ خـــود گــــرفتـــار منــــــم

7
ایـن عشـــق نمــــی گـــذارد آرام مــــرا
اندوه گـــرفتـــه سخـت در کـــام مــــــرا
دل ملعبـه ی بـــازی تقــــدیــــر شـــــده
گســترده زمــانـــه پیـــش پـا دام مـــــرا

8
دیریست که در حسرت تو سوخته ایــم
در مکتب عشق تو غــــم آموخته ایــــم
از هر چه مـراد اســت بریدیم ای دوست
تنـــها بـــه لقـای تــو نظــر دوختـــــه ایم

به اشتراک بگذارید:

5 یادداشت برای “رباعی‌ها

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

وب‌سایت ابراهیم منصفی (رامی)