پرواز (1)

بیا این بشریّت را فراموش کنیم

و در انحصار سبز یگانگی

ارواح بی گناه خویش را

از اسارت خاک بتکانیم

.

*  *  *

.

ما می توانیم

همچون دو پرنده باشیم

و در کنار هم

پرواز را تا ماورای جاذبه ی دنیا

ادامه دهیم

و در حجمی از نور و گیاه

حقیقت عشق را

با بوسه ای طولانی به ثبوت برسانیم.

.

*  *  *

.

ای جفت ممنوع

اینک خالی ترین ستاره

با بیشه هایی از معنویت نور

و کلبه هایی از برگهای موز

در آستانه ی مهاجرت ما

تنهاست.

بیا!

بیا این بشریّت را فراموش کنیم

پیش از آن که قلب هامان

از دود کارخانه ها ی آدم سوزی

ورم کنند

و دست های کوچکمان

در کوره های یأس بسوزند.

.

*  *  *

.

ای من!

ای تو!

ای جفت!

که در توالی اجبار اندوه

یکدیگر را باز نمی شناسیم،

بیا پرواز کنیم

به ستاره های فراوان

به ستاره های سبز و سفید و آبی..

.

شهریور 1347

به اشتراک بگذارید:

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

وب‌سایت ابراهیم منصفی (رامی)