پیمان

بیا عهدی دگـــر باره ببنــــدیـم
بیــا بــر پـوچی دنیا بخنــــدیم

بیا آواز عشـــق از سر بگیـریـم
بــه ســوی آسمـانها پر بگیریم

بیا دیـــگر از این پس بد نبـاشیم
ملک باشیم و هـرگز دد نباشیـم

تمــام قلبمـــان را پـاک سـازیم
گریبان صداقت چــاک ســازیم

چنان نی در نیستان خوش بنالیم
چنــان بـال پرنده خـوش ببالیم

نگــارینــا چـرا از من رمیدی ؟
مــرا در خیـل یـارانـت ندیدی

الاهی هر چه که زشته بمیـــره
جهـــان را رنگ زیبایی بگیره

خوشـــا همراهی و همراه بودن
کــلام عشــق را بـا هم سرودن

خوشـــا شعرانه ی بسیار گفتن
همیشــه از حضــور یـار گفتن

خوشــا تنهایی و شب زنده داری
نوشتــن تــوی دفتــر یادگاری

همــه یــاد شـب و روزان شیرین
همه از خاطـرات خوب دیریـن

نوشتن از زمستانهــای بسیـار
که سر بر سینه می خفتیم بیـدار

تو با من بودی و من با تو بودم
برایت شعر شـادی می ســرودم

به اشتراک بگذارید:

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

وب‌سایت ابراهیم منصفی (رامی)